Rosnącą popularność zyskuje stosowanie w instalacjach sygnalizacji pożarowej [ISP] czujek wielodetektorowych, czyli umożliwiających detekcję więcej niż jednego czynnika pożarowego lub detekcję jednego czynnika różnymi metodami. Zastosowanie kombinacji detektorów w czujkach daje większe możliwości wykrywania pożarów we wczesnym stadium rozwoju oraz stanowi narzędzie zapobiegania fałszywym alarmom. Jednak projektanci i instalatorzy często zapominają, iż rozwiązania te wypełniają stawiane im zadania w sposób właściwy wyłącznie w przypadku ich prawidłowego i przemyślanego zastosowania. Czynnikiem warunkującym prawidłowość stosowania czujek wielodetektorowych jest świadomość, iż różne warianty konfiguracji pracy detektorów mają istotny wpływ na sposób ich wykorzystania. W zależności od sposobu ich konfiguracji konieczne może być dostosowanie rozmieszczenia czujek, w tym zachowanie charakterystycznych dla danego typu detektorów powierzchni dozorowania. W projektach ISP projektanci często nie odnoszą się do konfiguracji trybu pracy detektorów co może skutkować ich niewłaściwym rozmieszczeniem, np. czujki łączące detektor dymu i ciepła w skrajnych przypadkach konfiguracji powinny być rozmieszczane zgodnie z zasadami obowiązującymi dla czujek ciepła lub dymu, które znacząco różnią się dopuszczalnymi promieniami dozorowania oraz wysokością stosowania. Brak określenia w projekcie właściwego trybu funkcjonowania czujki i dobrania do niego odpowiedniego ich rozmieszczenia prowadzi do błędów instalacyjnych praktycznie eliminujących prawidłowe działanie systemu bezpieczeństwa pożarowego. Dlatego też projektant nie może zapomnieć o określeniu wymaganej konfiguracji pracy czujki w dokumentacji projektowej a osoba programująca system powinna wdrożyć założenia projektowe do działania.

Zamknij